ఒక ఆడదాని శత్రువు ఆడదే

1. చదువుకి, తెలివికి ఉన్న భ్రమ (The Illusion of Education)

నలభై ఐదు సంవత్సరాల వయస్సు. ఇద్దరూ ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు. "చదువుకున్నవారు".

సమాజంలో ఒక పెద్ద అపోహ ఉంది: డిగ్రీలు సంపాదించి, నెలకు కొంత జీతం తెచ్చే ఒక ఉద్యోగం సంపాదిస్తే, వారిని "విద్యావంతులు" అని, "జ్ఞానులు" అని పిలుస్తారు. కానీ నిజానికి, మన విద్యావ్యవస్థ ఒక మనిషిని జంతువు స్థాయి నుండి మనిషి స్థాయికి తీసుకురావట్లేదు; అది కేవలం ఆఫీసుల్లో ఫైళ్లు మోసే ఒక యంత్రంగా మాత్రమే మారుస్తోంది.

ఒక జంతువు ఏం చేస్తుంది? దానికి ప్రత్యుత్పత్తి వయస్సు ఉన్నంత కాలం, పిల్లల్ని కంటూనే ఉంటుంది. ఈ దంపతులు చేస్తున్నది అదే కదా! నలభై ఐదు ఏళ్లొచ్చినా, ఐదుగురు పిల్లల్ని కన్నా, ఇంకా పునరుత్పత్తి యంత్రాల్లా పనిచేస్తూనే ఉన్నారు. పైగా జంతువుల్లో కనీసం "నాకు మగ పిల్లి పిల్లే కావాలి, ఆడ పిల్లి వద్దు" అనే వివక్ష ఉండదు. అంటే, ఈ "చదువుకున్న" మనుషులు, జంతువుల కంటే కూడా దిగజారిపోయిన ఒక వింత జాతి అన్నమాట.

తార్కిక ప్రశ్న: విద్య యొక్క అసలు ఉద్దేశ్యం అజ్ఞానాన్ని పారద్రోలడం అయితే, ఐదుగురు ఆడపిల్లలు పుట్టేదాకా ఒక యంత్రంలా కంటూనే ఉండి, మగపిల్లాడి కోసం పెద్ద కూతురి జీవితాన్ని బలితీసుకున్న వీరికి ఆ "చదువు" నేర్పింది ఏమిటి?

2. "వంశం నిలబెట్టడం" అనే ఒక హాస్యాస్పదమైన భ్రమ (The Comical Illusion of Lineage)

"కొడుకు పుడితే వంశం వృద్ధి చెందుతుంది, వంశోద్ధారకుడు వస్తాడు" - ఇది బహుశా మానవ చరిత్రలోనే అత్యంత విడ్డూరమైన జోక్.

కొంచెం లాజికల్ గా ఆలోచించండి. ఏంటి మీ వంశం? మీరేమైనా అలెగ్జాండర్ వారసులా? అశోకుడి సామ్రాజ్యాన్ని ఏలుతున్నారా? లేదా మీ జన్యువుల్లో ప్రపంచాన్ని మార్చేసే రహస్యాలేమైనా దాగున్నాయా? లేదు. ఒక సగటు మధ్యతరగతి జీవితం. ఈఎంఐ (EMI) లతో, అప్పులతో, ఆఫీసులో బాస్ ఇచ్చే టార్చర్లతో, చిన్న చిన్న భయాలతో బతికే ఒక బానిస బతుకు. మీ కొడుకు వచ్చి ఉద్ధరించేది ఏముంది అక్కడ? మీ అప్పుల్ని తీరుస్తాడా? మీ అభద్రతాభావాన్ని మోస్తాడా?

నిజం చెప్పాలంటే, వీళ్ళకు కొడుకు కావాల్సింది వంశాన్ని ఉద్ధరించడానికి కాదు. అదొక సామాజిక పెట్టుబడి (Social Investment). "కొడుకు ఉంటే రేపు నా ముసలితనంలో నన్ను సాకుతాడు, పైగా పెళ్ళి పేరుతో ఇంకో ఇంటి నుండి కట్నం తీసుకొస్తాడు" అనే ఒక వ్యాపార దృక్పథం. ఆడపిల్ల అయితే కట్నం "ఇవ్వాలి", మగపిల్లాడు అయితే కట్నం "తెస్తాడు". ఇది అచ్చమైన ఎకనామిక్స్. ఇంత స్వార్థపూరితమైన, నీచమైన లెక్కలని కప్పిపుచ్చుకోవడానికి "వంశం" అనే ఒక పవిత్రమైన ముసుగు వేశారు.

3. స్త్రీ ద్వేషం: ఒక రాడికల్ వ్యంగ్యాస్త్రం (The Satire of Misogyny)

వీరికి ఆడపిల్లలు అంటే ఎంత అసహ్యం అంటే, ఐదుగురు ఆడపిల్లలు పుట్టిన తర్వాత కూడా మగపిల్లాడి కోసం ప్రయత్నించారు. అంటే, వారి దృష్టిలో "స్త్రీ" అనే జీవి అస్తిత్వమే ఒక శాపం. ఒకవేళ అంతలా ఆడవాళ్ళంటే అసహ్యం ఉంటే, వీళ్ళు చేయాల్సిన పనులు వేరే ఉన్నాయి.

లింగ మార్పిడి: మగపిల్లాడి కోసం తపిస్తున్న ఆ తల్లి, ముందుగా తాను స్త్రీగా పుట్టినందుకు అసహ్యించుకుని, ఆపరేషన్ చేయించుకుని మగవాడిగా మారిపోవాలి కదా? ఎందుకంటే ఆమె దృష్టిలో స్త్రీ ఒక పనికిమాలిన జీవి.

స్త్రీ రహిత ప్రపంచం: ఆ తండ్రి తన చుట్టూ ఉన్న ఆడవాళ్ళందరినీ తరిమేయాలి. తన తల్లిని, సోదరిని, తన ఆఫీసులోని మహిళా ఉద్యోగులను అందరినీ వెలివేయాలి. ఎవరైనా తల్లి పేరు అడిగితే, "నాకు తల్లి లేదు, ఇద్దరు తండ్రులే" అని చెప్పుకోవాలి.

వినోదం మరియు భాష: వీళ్ళు చూసే సినిమాల్లో హీరోయిన్లు ఉండకూడదు. కేవలం మగవాళ్ళు మాత్రమే డాన్సులు వేసుకునే వింత సినిమాలు చూడాలి. భాషలో స్త్రీలింగం వాడకూడదు. "గాలి వీస్తున్నాడు, వర్షం పడుతున్నాడు, నా భార్య వచ్చాడు" అని మాట్లాడుకోవాలి.

ఇది వినడానికి ఎంత హాస్యాస్పదంగా ఉందో, ఆడపిల్ల వద్దు అని భ్రూణ హత్యలు చేయడం, కూతురి చదువు మాన్పించడం కూడా అంతే హాస్యాస్పదం, అంతే పైశాచికం.

4. అసలు సమస్య: మహిళలకు మహిళలే శత్రువులు (The Internalized Betrayal)

మనం ఎప్పుడూ పురుషాధిక్యత (Patriarchy) గురించి మాట్లాడుతాం. కానీ ఇక్కడ మనం కళ్ళు తెరిచి చూడాల్సిన ఒక కఠోర సత్యం ఉంది. ఒక పురుషుడు అబార్షన్ చేయించుకోమని లేదా ఆడపిల్లను చంపేయమని అడగడం ఒక ఎత్తు అయితే, తన కడుపులో ఉన్నది ఆడపిల్ల అని తెలిసి, ఒక తల్లి స్వయంగా ఆ పిండాన్ని చంపడానికి లేదా ఆ పాపను ఇంటికే పరిమితం చేయడానికి ఎలా అంగీకరిస్తుంది?

దీనికి కారణం, శతాబ్దాలుగా మహిళల మెదళ్ళలో చొప్పించబడిన బానిస మనస్తత్వం (Slave Morality).

అస్తిత్వ సంక్షోభం: ఒక మహిళ తనను తాను ఒక స్వతంత్ర జీవిగా ఎప్పుడూ గుర్తించదు. చిన్నప్పుడు తండ్రి నీడలో, యవ్వనంలో భర్త నీడలో, ముసలితనంలో కొడుకు నీడలో బతకాలి అని మన మనుధర్మం లాంటివి నూరిపోశాయి. దీని వల్ల, "మగవాడి అండ లేకపోతే నా బతుకు శూన్యం" అనే భయం వారిలో నాటుకుపోయింది.

మానసిక వికలాంగత్వం: భర్త కొడుతున్నా, చిత్రహింసలు పెడుతున్నా అక్కడే పడి ఉండే మహిళలు లక్షల్లో ఉన్నారు. ఇంట్లో పెంచుకునే కుక్కను రెండు సార్లు కొడితే అది దగ్గరికి రాదు. కానీ మనుషులు మాత్రం ఆత్మగౌరవాన్ని చంపుకుని అక్కడే పడి ఉంటారు. ఎందుకంటే, వారికి స్వతంత్రంగా బతకడం చేతకాదు. వాళ్ళను అలా ఎదగనివ్వలేదు.

స్త్రీల మధ్య అసూయ: మీరు గమనిస్తే, నలుగురు మగవాళ్ళు కలిసి స్నేహంగా ఉన్నంత సులభంగా, నలుగురు ఆడవాళ్ళు కలిసి ఉండలేరు. ఎందుకంటే, పితృస్వామ్య వ్యవస్థ వారిని ఒకరికొకరు పోటీదారులుగా మార్చేసింది. మగవాడి (యజమాని) దృష్టిలో ఎవరు గొప్పగా ఉంటే వారికి ఎక్కువ విలువ దొరుకుతుంది కాబట్టి, ఒక మహిళ ఎదుగుతుంటే ఇంకో మహిళ ఓర్వలేదు. అత్తా-కోడళ్ళ జగడాలు, ఆడపడుచుల కుట్రలు అన్నీ పుట్టుకొచ్చేది ఈ బానిసత్వపు భయం నుండే.

5. సంఖ్యాపరమైన నరమేధం (The Silent Genocide)

భారతదేశ జనాభా లెక్కలు తీస్తే, పురుషుల సంఖ్య కంటే మహిళల సంఖ్య సుమారు 4 నుండి 5 కోట్లు తక్కువగా ఉంటుంది. ఏమయ్యారు ఈ 5 కోట్ల మంది మహిళలు?

ఎవరో శత్రు దేశం వచ్చి బాంబులు వేయలేదు. వీళ్ళందరూ తల్లి గర్భంలోనే, లేదా పుట్టిన వెంటనే దారుణంగా హత్య చేయబడ్డారు. ప్రపంచంలో ఎక్కడో వంద మంది చనిపోతే అది నరమేధం (Genocide) అని మీడియా గగ్గోలు పెడుతుంది. కానీ ఇక్కడ 5 కోట్ల మంది స్త్రీలను పక్కా ప్లాన్ ప్రకారం సమాజం మొత్తం కలిసి చంపేస్తే, దాని గురించి ఎవరూ మాట్లాడరు. ఎందుకంటే చనిపోయింది కేవలం "ఆడవాళ్లు" కాబట్టి. దీన్ని మించిన కపటత్వం, బూటకత్వం ఇంకేమైనా ఉందా?

6. పరిష్కారం ఎక్కడ ఉంది? (The Philosophical Rebellion)

దీనికి పరిష్కారం పూజల్లో, వ్రతాల్లో, లేదా చట్టాల్లో లేదు. దీనికి పరిష్కారం ఒక కఠినమైన సామాజిక తిరుగుబాటులో ఉంది.

నిరాకరణ (The Power of 'NO'): స్త్రీలకు ఒక విషయం స్పష్టంగా తెలియాలి - "నువ్వు ఆడపిల్లను కనలేవు, ఆడపిల్ల నీకు వద్దు అనుకున్నప్పుడు, అసలు నేను (స్త్రీని) నీకు ఎందుకు? నీకు ఆడపిల్లలు అక్కర్లేదు, సరే. నాకు అసలు మగవాడే అక్కర్లేదు" అని చెప్పే ధైర్యం రావాలి.

వ్యక్తిత్వ నిర్మాణం: ఆడపిల్లలకు కావలసింది పెళ్లి కాదు. పాతికేళ్లు రాగానే ఏదో ఒక వెధవకి ఇచ్చి పంపించేయాలి అనుకునే తల్లిదండ్రుల ఆలోచనా విధానం మారాలి. వారికి కావలసింది ఆర్థిక స్వేచ్ఛ, మానసిక స్థైర్యం. ఒక మగవాడి మీద ఆధారపడకుండా బతకగలననే ఆత్మవిశ్వాసం.

బహిష్కరణ: ఎక్కడైతే స్త్రీ ద్వేషం, మగపిల్లాడి కోసం ఆరాటం కనిపిస్తుందో, అక్కడ వాదించడం మానేసి, వారిని సామాజికంగా బహిష్కరించాలి. "నీకు మేల్ ఇగో ఉంటే, నా పనులు నేను చేసుకోగలను, నువ్వు నీ దారిన నువ్వు పో" అని ఖచ్చితంగా చెప్పాలి.

"శక్తి" అని పేరు పెట్టుకుని దేవుడి గుడిలో పూజించడం కాదు, నిజ జీవితంలో "అశక్తి" లా పడి ఉండటం మానేయాలి. ఎవరైతే తమ స్వంత అస్తిత్వాన్ని తామే గౌరవించుకోలేరో, వారు ఇంకొకరి చేత గౌరవించబడాలని ఆశించడం మూర్ఖత్వం. ఈ నలభై ఐదేళ్ల దంపతులు చేస్తున్నది ఒక తప్పు కాదు, అదొక నిరంతర నేరం. దానిని చూసి జాలి పడకూడదు, అసహ్యించుకోవాలి. ఈ సమాజం యొక్క నకిలీ గౌరవాల వెనుక ఉన్న మురికిని కడిగేయాలంటే, ముందుగా ఈ "వంశం", "మగ పిల్లాడు" అనే భ్రమల పునాదులను తార్కికంగా బద్దలు కొట్టాలి.

ఇప్పుడు ఆలోచించండి... ఈ సమాజంలో నిజమైన చదువుకున్న వారు ఎందరు? జంతువుల కంటే హీనంగా బతుకుతున్న వారు ఎందరు? సమాధానం మీకే తెలుస్తుంది.