గురువు ఒక వాహనం మాత్రమే, గమ్యం కాదు

1. జ్ఞానం పేరుతో మీరు చేస్తున్న "బానిసత్వం"

మీరు ఎవరెవరో గొప్ప వ్యక్తులు రాసిన పుస్తకాలన్నీ చదువుతారు. చూస్తారు, నా మాటలు కూడా వింటారు, చదువుతారు. ఈ ప్రక్రియలో మీ బుద్ధికి ఒక వ్యసనం అలవాటు అవుతుంది. ఈ వేదాంతం, ఈ తత్వశాస్త్రం అంతా వినడానికి చాలా బాగుంటుంది. కానీ, ఇక్కడ అసలు ప్రశ్న ఏంటంటే—మీరు వీటిని ఎందుకు వింటున్నారు?

మీరు ఒక ఊరు వెళ్లడానికి కారు ఎక్కారు. కారు చాలా బాగుంది, ఏసీ ఉంది, సీట్లు మెత్తగా ఉన్నాయి అని ఆ కారులోనే జీవితాంతం కూర్చుండిపోతారా? గమ్యం రాగానే కారు దిగిపోవాలి కదా? కానీ మీరు ఏం చేస్తున్నారు? కారును (గురువును) పట్టుకుని వేలాడుతున్నారు. గమ్యాన్ని (శాంతిని) మర్చిపోయారు.

సమస్య ఆ గొప్ప వ్యక్తుల్లో లేదు. సమస్య మీ మనస్సులో ఉంది. మనస్సుకు ఏదో ఒకటి పట్టుకుని వేలాడటం అలవాటు. నిన్నటి దాకా ఒక సినిమా హీరోను పట్టుకుని వేలాడారు, ఈరోజు ఒక ఆధ్యాత్మిక గురువును పట్టుకుని వేలాడుతున్నారు. ఇది "Hero Worship" కాదా? మనుషులు మారారు కానీ, మీ బానిసత్వం మారలేదు కదా? ఎవరికో ఒకరికి బానిస కావడం మీకొక రోగంలా మారిపోయింది.

ఒక గురువు అనే వాడు కేవలం ఒక సైన్ బోర్డు (Signboard) లాంటి వాడు. బోర్డు "ఢిల్లీ ఇటు వైపు" అని చూపిస్తే, మీరు బోర్డును పట్టుకుని ముద్దు పెట్టుకుంటారా? లేక ఆ దారిలో నడుస్తారా? గురువు అనే వాహనాన్ని వాడుకోండి, కానీ ఆ వాహనంలోనే శాశ్వతంగా ఉండిపోకండి. వాహనాన్ని వదలకపోతే, అది వాహనం కాదు... మీ ప్రయాణాన్ని ఆపే అతిపెద్ద "అవరోధం" అవుతుంది.

2. సత్యాన్ని ఒక "మిస్టరీ" గా మార్చే మీ మనస్సు కుట్ర

చాలామందికి ఒక పిచ్చి భ్రమ ఉంటుంది. జ్ఞానం, ముక్తి, శాంతి అంటే ఎక్కడో హిమాలయాల్లో దొరికే ఒక రహస్యం (Mystery) అని, దాన్ని సాధించడానికి పదేళ్లు తపస్సు చేయాలని అనుకుంటారు. ఎందుకు అలా అనుకుంటారు? ఎందుకంటే, సత్యం చాలా సులభమైనది, మన కళ్ల ముందే ఉంటుంది అని ఒప్పుకుంటే... దాన్ని ఇప్పుడే, ఈ క్షణమే ఆచరించాల్సి వస్తుంది.

మీకు ఆచరించడం ఇష్టం లేదు. మీకు బద్ధకం. అందుకే మీ మనస్సు సత్యాన్ని ఒక అంతుచిక్కని రహస్యంగా మారుస్తుంది. "అది ఎవరికో గానీ సాధ్యం కాదు, దానికి చాలా సాధన కావాలి" అని మీకు మీరే కథలు చెప్పుకుంటారు.

రాత్రి అంతా బస్సులో ప్రయాణించి ఇంటికి రాగానే మీ శరీరం ఏం కోరుకుంటుంది? ఆరామ్ (Rest) కోరుకుంటుంది. దానికి ఏమైనా పుస్తకాలు చదవాలా? మంత్రాలు జపించాలా? లేదు. అది మీ సహజ స్వభావం. మీ మనస్సుకు కావాల్సింది కూడా అదే ఆరామ్, అదే ప్రశాంతత. అది ఎక్కడో లేదు, మీలోనే ఉంది. గురువులు చెప్పేది కూడా అదే. కానీ మీరు ఆ సింపుల్ నిజాన్ని వదిలేసి, ఆ ప్రాసెస్ ని కాంప్లికేట్ చేసి, "నేను ఒక గొప్ప ఆధ్యాత్మిక సాధకుడిని" అని మీ Ego ని సంతృప్తి పరుచుకుంటున్నారు.

3. ప్రకృతి ఇచ్చే దెబ్బలు - మీ మేలు కోసమే

మీరు ఎప్పుడైనా గమనించారా? జీవితంలో మీకు ఎదురయ్యే ప్రతి కష్టం, ప్రతి అవమానం, ప్రతి ఫెయిల్యూర్... ఇవన్నీ ఏంటి? ఇవన్నీ సృష్టి మీకు ఇస్తున్న "చెంపదెబ్బలు".

మీరు తప్పు దారిలో వెళ్తున్నప్పుడు, మీ అహంకారం మిమ్మల్ని గుడ్డివాడిని చేసినప్పుడు, మిమ్మల్ని నిద్రలేపడానికి ప్రకృతికి వేరే దారి లేదు. అందుకే ప్రకృతి కష్టాల రూపంలో దెబ్బలు కొడుతుంది. చీమల నుండి కుక్కల వరకు, చెట్ల నుండి గాలి వరకు... ప్రతి జీవి ప్రకృతి ధర్మానికి అనుగుణంగా ప్రశాంతంగా జీవిస్తోంది. ఒక్క మనిషి మాత్రమే తన పనికిమాలిన అహంకారంతో, లేనిపోని కోరికలతో ప్రకృతికి విరుద్ధంగా బ్రతుకుతున్నాడు.

ఆ దెబ్బలను చూసి మీరు ఏడుస్తారు, "నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది" అని Victim Card ప్లే చేస్తారు. కానీ ఆ దెబ్బలు మిమ్మల్ని శిక్షించడానికి కాదు, మిమ్మల్ని సరిచేయడానికి (Correction). మీ జబ్బు పడిన మనస్సును బాగుచేయడానికి ప్రకృతి చేస్తున్న ఆపరేషన్ అది. మీ మూర్ఖపు పట్టుదల, మీ అహంకారం, మీ "నేను" అనే భావన... వీటిని వదిలేసిన మరుక్షణం మీరు శాంతిని అనుభవిస్తారు. నీటిలాగా flexible గా మారండి, రాతిలాగా బిగుసుకుపోయి ఉండకండి.

4. కుటుంబం, తల్లిదండ్రులు - బాధిత గాయాల ప్రదర్శన

ఇక అసలు విషయానికి వద్దాం. చాలామంది యువత ఎదుర్కొనే అతిపెద్ద సమస్య—తల్లిదండ్రులు. "ఈ ప్రపంచం అంతా నాకు సపోర్ట్ చేసినా, మా అమ్మ నాన్న నన్ను అర్థం చేసుకోవట్లేదు, నన్ను తప్పు పడుతున్నారు, నన్ను ఫెయిల్ అయ్యేలా చేస్తున్నారు" అని మీరు బాధపడుతూ ఉంటారు.

ఇక్కడ మీరు మీ తల్లిదండ్రులను దేవుళ్లుగా లేదా రాక్షసులుగా చూడటం మానేసి, వాళ్లను "గాయపడిన సాధారణ మనుషులుగా" చూడటం నేర్చుకోవాలి. వాళ్ళూ వాళ్ళ జీవితాల్లో ఫెయిల్ అయ్యారు. వాళ్ళు కూడా వాళ్ళ భయాలతో, వాళ్ళ అహంకారాలతో, వాళ్ళ అజ్ఞానంతో ప్రతిరోజూ యుద్ధం చేస్తూనే ఉన్నారు. వాళ్ళ జీవితం ఒక Frustration. తమకు దక్కని ఆ ప్రశాంతత, తమకు దక్కని ఆ విజయం మీ ద్వారా అయినా దక్కుతుందేమో అని వాళ్ళు మీ మీద ప్రెజర్ పెడుతున్నారు. ఆ ప్రయత్నంలో వాళ్ళు మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెడుతూ ఉండొచ్చు, మిమ్మల్ని నరకంలోకి నెడుతూ ఉండొచ్చు.

కానీ మీరేం చేస్తున్నారు? "మా పేరెంట్స్ నన్ను అర్థం చేసుకోవట్లేదు" అని ఏడుస్తూ కూర్చున్నారు. ఒక తత్వవేత్త లాగా ఆలోచించండి. రోగి దగ్గరికి వెళ్లి "నువ్వు నాకు రోగం అంటిస్తున్నావు" అని ఏడవడం కాదు. మీరు ఆరోగ్యంగా ఉండి, వాళ్ల రోగాన్ని నయం చేయాలి. మీరు మునిగిపోతూ వాళ్ళను తిట్టడం కాదు. మీరు ముందు ఆ "Middle-class trap" నుండి, ఆ భయాల నుండి బయటపడండి. మీ చేతలు, మీ స్పష్టత, మీ విజయం, మీ ప్రశాంతత చూసి వాళ్ళే ఆశ్చర్యపోవాలి. వాళ్ళ అజ్ఞానాన్ని మీ జ్ఞానంతో బద్దలు కొట్టండి. వాళ్ళను మార్చడానికి ప్రయత్నించకండి, మీరు మారి వాళ్ళకు ఒక ఉదాహరణగా నిలబడండి. "Übermensch" గా మారండి.

గురువులు, పుస్తకాలు, మోటివేషనల్ స్పీకర్లు, ఇంటర్నెట్ లో దొరికే "Sigma Male" ట్రెండ్స్... ఇవన్నీ కేవలం మీరు దాక్కోవడానికి వాడుకుంటున్న ముసుగులు. ఇవన్నీ వదిలేయండి. ఒక స్వతంత్రమైన, ఎవరి మీదా ఆధారపడని, నిజాన్ని నిర్భయంగా ఎదుర్కొనే నిజమైన "Übermensch" (Superman) లాగా ఎదగండి.

నిజం చెప్పాలంటే, దేనికీ బానిస కావద్దు. నా ఈ విశ్లేషణకు కూడా బానిస కావద్దు. ఈ వ్యాసం కూడా ఒక వాహనం మాత్రమే. దీన్ని చదివారు, ఇక్కడ చెప్పిన లాజిక్ మీకు అర్థమైంది. ఇప్పుడు ఈ ఆలోచనలను మీ బ్రెయిన్ లో పెట్టుకుని, మీ జీవితంలోకి వెళ్లి ఆచరించండి. అంతే కానీ, "అబ్బా, భలే రాశాడు, నేను రోజూ ఇలాంటివే చదువుతాను" అని ఇక్కడే కూర్చుంటే... మీరు మళ్లీ మొదటికే వచ్చినట్లు లెక్క.

చదవడం ఆపండి. ఆలోచించడం మొదలుపెట్టండి. బానిసత్వాన్ని వదిలేయండి. మేల్కొనండి!

-Surya Dilip