నీ ఫ్యూచర్ అంటే నీకెందుకంత చులకన?

పక్కవాడి పనులంటే ప్రాణమిస్తావు, నీ భవిష్యత్తు అంటే ఎందుకంత చులకన?

సమాజం ఎప్పుడూ ఒక అబద్ధాన్ని అందంగా అలంకరించి మన మెదళ్లలోకి చొప్పిస్తుంది. అదేంటంటే "ఇతరుల కోసం బతికేవాడే గొప్పవాడు". ఈ ఒక్క వాక్యం వెనుక ఉన్న సైకలాజికల్ కుట్రను, human conditioning ని మనం ఎప్పుడూ ప్రశ్నించం. ఒక యువకుడు లేదా యువతి తన స్వంత జీవితాన్ని, కెరీర్ ని, లక్ష్యాలను గాలికొదిలేసి, పక్కవాడికి సహాయం చేయడానికి పరుగులు తీస్తుంటే, సమాజం చప్పట్లు కొడుతుంది "ఎంత మంచి పిల్లాడు!" అని.

కానీ ఆ "మంచితనం" వెనుక ఉన్న భయంకరమైన సత్యాన్ని ఈరోజు నగ్నంగా విశ్లేషిద్దాం.

నీ సొంత పరీక్షలకు చదవడానికి నీకు ఓపిక ఉండదు. పుస్తకం తీయగానే నిద్ర వస్తుంది, చిరాకు వస్తుంది, మనసు ఎక్కడికో పారిపోతుంది. కానీ అదే సమయంలో, నీ స్నేహితుడు ఫోన్ చేసి "ఒరేయ్ నా బండి పాడైందిరా" అనగానే, లేదా నీ బంధువులు "మాకో చిన్న పని ఉందమ్మా" అనగానే నీలో ఎక్కడలేని ఎనర్జీ వస్తుంది. ఉత్సాహంగా వెళ్లి ఆ పని చేసి పెడతావు.

దీన్ని నువ్వు "నాకు ఇతరులంటే ఉన్న ప్రేమ, నా సేవాగుణం" అని నీ ego కి నువ్వు సర్దిచెప్పుకుంటున్నావు. కానీ కఠినమైన నిజం ఏంటంటే, అది సేవాగుణం కాదు, అది Escapism (పలాయనవాదం). నువ్వు నీ జీవితం నుండి, నీ అసమర్థత నుండి, నీ భయాల నుండి పారిపోవడానికి ఇతరుల పనులను ఒక ముసుగులా వాడుకుంటున్నావు.

కర్ణుడి వ్యాధి (The Karna Syndrome)

మహాభారతంలో మనం కర్ణుడిని చూసి చాలా గొప్పగా ఫీల్ అవుతాం. దానకర్ణుడు అని కీర్తిస్తాం. కానీ ఒక ruthless analytical దృక్పథంతో కర్ణుడి సైకాలజీని డికోడ్ చేస్తే, అక్కడ కనిపించేది ఒక మహావీరుడు కాదు, approval కోసం ఆరాటపడే ఒక అభద్రతా భావం (insecurity) ఉన్న వ్యక్తి.

కర్ణుడు తన స్వధర్మాన్ని, తన అంతర్గత సత్యాన్ని వదిలేసి, దుర్యోధనుడికి, సమాజానికి తనను తాను నిరూపించుకోవడానికి తన జీవితాన్ని ధారపోశాడు. తనను రక్షించే సహజమైన కవచ కుండలాలను సైతం ఇతరుల మెప్పు కోసం కోసేసి ఇచ్చేశాడు. ఎందుకు? ఎందుకంటే అతనికి లోపల ఒక వెలితి. "నేను ఎవరికీ పనికిరాని వాడిని కాను, నేను చాలా గొప్పవాడిని, దాతను" అని ప్రపంచం చేత అనిపించుకోవాలనే ఒక తీవ్రమైన దాహం. తన సొంత యుద్ధాన్ని వదిలేసి, దుర్యోధనుడి ఈగోని సంతృప్తి పరచడానికి తన శక్తినంతా నాశనం చేసుకున్నాడు.

ఈరోజు నువ్వు చేస్తున్నది కూడా అక్షరాలా ఇదే. నీ Competitive exams అనేవి నీ కురుక్షేత్రం. అది నీ స్వధర్మం. కానీ నువ్వు ఏం చేస్తున్నావు? ఎవరో దుర్యోధనుడిలాంటి స్నేహితుడో, బంధువో వచ్చి "నాకు ఈ పని చేసి పెట్టు" అనగానే, నీ సమయాన్ని, నీ ఏకాగ్రతను (నీ కవచ కుండలాలను) వాళ్ళ పాదాల దగ్గర పెడుతున్నావు. ఎందుకంటే వాళ్ళు నిన్ను "నువ్వు చాలా మంచివాడివి" అని అనాలి. ఆ క్షణికమైన validation కోసం నువ్వు నీ భవిష్యత్తును బలిపెడుతున్నావు.

నీకు చదువు ఎందుకు శత్రువులా కనిపిస్తుంది?

ఇతరుల పని చేస్తున్నప్పుడు నీ ego కి ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు. పక్కవాడి పెళ్ళికి పందిర్లు వేయడంలో రిస్క్ లేదు. ఆ పని పూర్తవ్వగానే నీకు తక్షణమే ఒక "Thank You" దొరుకుతుంది. నీ బ్రెయిన్ లో Dopamine రిలీజ్ అవుతుంది. "నేను చాలా useful person ని" అని నీకు నువ్వు ఫీల్ అవుతావు.

కానీ, ఒంటరిగా గదిలో కూర్చుని Competitive exam కి చదవాలంటే ఎందుకు భయమేస్తుంది?

ఎందుకంటే చదువు అనేది ఒక అద్దం. నువ్వు పుస్తకం తెరవగానే, అది నీ అజ్ఞానాన్ని, నీ బద్ధకాన్ని, నీ అసమర్థతను నీ కళ్ళకు కట్టినట్టు చూపుతుంది. అక్కడ నీకు చప్పట్లు కొట్టడానికి ఎవరూ ఉండరు. నువ్వు కష్టపడితే వెంటనే రివార్డ్ రాదు. ఒకవేళ నువ్వు ఫెయిల్ అయితే, నిందించడానికి వేరే ఎవరూ ఉండరు, ఆ బాధ్యత వంద శాతం నీదే.

నీ Ego కి ఈ నిజం తట్టుకునే శక్తి లేదు. "ఒకవేళ నేను ప్రాణం పెట్టి చదివి, అయినా ఫెయిల్ అయితే? అప్పుడు నేను పనికిమాలిన వాడిని అని ఒప్పుకోవాల్సి వస్తుందేమో!" అన్న భయం నీ సబ్-కాన్షియస్ మైండ్ లో బలంగా నాటుకుపోయింది. అందుకే, ఆ ఫెయిల్యూర్ ని ఎదుర్కోవడం ఇష్టం లేక, నీ బ్రెయిన్ ఒక తెలివైన ట్రిక్ ప్లే చేస్తుంది. అదే, ఇతరుల పనుల్లో నిన్ను బిజీగా ఉంచడం. "నేను ఖాళీగా లేను కదా, ఎప్పుడూ పక్కవాళ్ళకు సహాయం చేస్తూ బిజీగానే ఉన్నాను కదా, అందుకే నాకు చదవడానికి టైమ్ దొరకలేదు" అని నిన్ను నువ్వు మోసం చేసుకునే ఒక గొప్ప అబద్ధాన్ని (Cognitive Dissonance) నీ బ్రెయిన్ సృష్టిస్తుంది.

బానిస మనస్తత్వం (The Mind of a Psychological Slave)

చరిత్రను ఒక్కసారి చూడండి. పిరమిడ్లు, తాజ్ మహల్స్, భారీ కోటలు ఎవరి కోసం కట్టబడ్డాయి? రాజుల కోసం. ఎవరు కట్టారు? లక్షలాది మంది బానిసలు. ఆ బానిసలు తమ రక్తాన్ని, చెమటను చిందించి రాజుల కోసం అద్భుతమైన భవనాలు నిర్మించారు, కానీ వారు ఉండేది మాత్రం పూరి గుడిసెల్లోనే.

భౌతికంగా బానిసత్వం పోయింది అనుకుంటున్నాం, కానీ మానసికంగా మనం ఇంకా బానిసలమే. ఒక బానిసకు తనకంటూ ఒక సొంత ఇల్లు కట్టుకునే ఆలోచన రాదు, ఎందుకంటే వాడి మైండ్ ప్రోగ్రామింగ్ మొత్తం "నా యజమాని కోసం పని చేయాలి" అనే ఉంటుంది. ఈ రోజుల్లో ఆ యజమాని ఏ రాహువో, కేతువో కాదు ఆ యజమానే "సమాజం" (Social Approval).

నీ జీవితానికి పునాదులు వేసుకోవడానికి నీకు ఆసక్తి లేదు, కానీ పక్కవాడి ప్రాజెక్టులు పూర్తి చేయడానికి, పక్కవాడి సమస్యలు తీర్చడానికి నువ్వు ఒక మానసిక బానిసలా మారిపోయావు. ఎందుకంటే నీకు నీ సొంత జీవితం అంటే ఎలాంటి గౌరవం లేదు. నీ దృష్టిలో నీకంటే, నీ లక్ష్యాల కంటే, ఇతరులు ఏమనుకుంటారు అనేదే ముఖ్యం. ఇది సేవ కాదు, ఇది ఆత్మహత్య.

The Illusion of "Goodness" (మంచితనం అనే పెద్ద అబద్ధం)

అసలు మంచి అంటే ఏమిటి? ఎవరికి దొరికితే వాళ్ళకు వాడుకోబడటం మంచితనమా? ఎవరికి అవసరం వస్తే వాళ్ళ దగ్గర ఒక పనిముట్టులా (tool) పడి ఉండటం మంచితనమా? కాదు.

ఉపనిషత్తులు, గీత ఘోషిస్తున్న అత్యున్నత సత్యం ఒకటే: నిన్ను నువ్వు ఉద్ధరించుకోలేనినాడు, నువ్వు ప్రపంచానికి చేయగలిగే మేలు శూన్యం. విమానంలో అత్యవసర పరిస్థితి వస్తే ముందు నీ ఆక్సిజన్ మాస్క్ నువ్వు పెట్టుకుని, ఆ తర్వాత పక్కవాడికి సహాయం చేయాలి అని చెప్తారు. నీ ఊపిరి ఆగిపోతుంటే, నువ్వు పక్కవాడికి ఎలా ఆక్సిజన్ అందిస్తావు?

నీ భవిష్యత్తు అంధకారంలోకి వెళ్తుంటే, నీకంటూ ఒక గుర్తింపు, ఒక స్థిరత్వం లేనప్పుడు నువ్వు సమాజానికి చేసే ఈ చిల్లర సేవలు కేవలం నీ అహంకారాన్ని నింపుకోవడానికే తప్ప ఇంకెందుకూ పనికిరావు. నువ్వు లోపల ఖాళీగా ఉన్నావు. ఆ శూన్యతను భరించలేక, నిరంతరం ఏదో ఒక బాహ్య ధ్వని (external noise) కోసం వెతుకుతున్నావు.

చీకటిని చీల్చే వాస్తవం (The Awakening)

ఇప్పటికైనా ఈ డ్రామా ఆపు. నిన్ను నువ్వు ఒక గొప్ప త్యాగమూర్తిగా, సేవకుడిగా ఊహించుకోవడం మానేయ్. అర్థరాత్రి ఒంటరిగా అద్దం ముందు నిలబడి నీ కళ్ళల్లోకి నువ్వు చూసుకుని నిజం ఒప్పుకో. "నాకు చదవాలంటే బద్ధకం కాదు, నాకు నా భవిష్యత్తు అంటే భయం. ఆ భయాన్ని దాచిపెట్టడానికే నేను ఇలా ఇతరుల పనుల వెనుక పరుగెడుతున్నాను" అని నీకు నువ్వు గట్టిగా చెప్పుకో.

పోటీ పరీక్షలు అనేవి కేవలం నీకు ఉద్యోగం తెచ్చేవి మాత్రమే కాదు. అవి నిన్ను నువ్వు చెక్కుకునే ఒక అద్భుతమైన ప్రక్రియ. నీ క్రమశిక్షణను, నీ ఏకాగ్రతను, నీ సహనాన్ని పరీక్షించే అగ్నిపరీక్ష. చదువుతున్నప్పుడు వచ్చే ఆ చిరాకు, ఆ నొప్పి, అది నీ లోపల పేరుకుపోయిన బద్ధకం కాలిపోతున్నప్పుడు వచ్చే వాసన. దాన్ని భరించు. ఆ నొప్పితో కూర్చో. పారిపోకు.

సమాజం ఎప్పుడూ ఒకటే కోరుకుంటుంది.. నువ్వు వాళ్లకు పనికిరావాలి అని. కానీ నువ్వు వాళ్లకు పనికిరావాలంటే ముందు నీకు నువ్వు పనికిరావాలి.

నువ్వు నిజంగా గొప్పవాడివి కావాలి అనుకుంటే, ముందు అత్యంత స్వార్థపరుడివి (in a higher sense) కావాలి. నీ సమయం, నీ శక్తి, నీ ఏకాగ్రత, ఇవన్నీ నీ సొత్తు. వాటిని నీ ఎదుగుదల కోసం ఖర్చు పెట్టు. నీ కాళ్ళ మీద నువ్వు నిలబడిన రోజు, నీకంటూ ఒక సామర్థ్యం, ఒక అధికారం వచ్చిన రోజు, అప్పుడు నువ్వు ప్రపంచానికి చేయగలిగే సహాయం వేరుగా ఉంటుంది. అప్పటివరకు, ఈ సేవలు, ఈ పక్కవాళ్ళ పనులనే పలాయనవాదానికి (Escapism) చరమగీతం పాడు.

నీ కురుక్షేత్రం నీ ముందుంది. ఇతరుల పెళ్లిళ్లలో బాకాలు ఊదడం ఆపి, నీ యుద్ధం నువ్వు చేయ్. ఎందుకంటే, చివరికి చరిత్ర గుర్తుపెట్టుకునేది రణరంగంలో నిలబడిన యోధుడినే తప్ప, పక్కవాడి గుడారాలు మోసిన కూలీని కాదు.

-PRATIKULA VEDAM